Desi en Dennis

“Een beetje spannend vond ik het verhuizen wel”, zegt Desi. Na 19 jaar thuis wonen woont Desi sinds juni bij Holterhoek 2 in Doetinchem. Moeder Marleen: “Wij waren ons al een paar jaar aan het oriënteren tot we in november het verlossende telefoontje kregen dat Desi bij Elver kon wonen. Nieuwbouw en een eigen studio, dat past helemaal bij het beeld dat wij voor ogen hadden.” Desi: “Ik heb nu mijn eigen studio met een badkamer, wc en slaapkamer. Ik kan hier ook visite ontvangen, zoals mijn ouders, broertje en zusje. Vaak zit ik in de woonkamer omdat ik dat gezellig vindt.” Marleen vult aan: “In het begin was het wel even wennen dat Desi niet meer thuis woonde. Vooral toen wij zagen dat Desi ineens niet meer hele dagen online was. Omdat zij eerder altijd online was, vroeg ik mij af of het wel goed ging. Nu weet ik dat ze hier veel meer te doen heeft en dat is fijn!”

Ook bij Dennis, de buurjongen op Holterweg 142, word je vrolijk begroet. “Hoi, kom binnen. Mijn tante is er nog niet maar ik laat je graag mijn kamer zien. Groot is het hè?”. Dennis kent Elver al want hij heeft bij Hof van Rome gewoond. Ook Dennis heeft een eigen studio met een keukentje en badkamer. Tante Andalies komt binnen. Dennis begint: “Ik vond het verhuizen spannend maar wel heel leuk! Ik ben zo blij met een grote kamer. Veel groter dan Hof van Rome waar ik vandaan kom. Op mijn kamer kan ik nu iedere donderdag koffie zetten voor mijn tante.” Andalies vult aan: “Ja, alles wat hier nu staat dat paste niet op je kamer bij Hof van Rome.

Marleen: “Er zijn veel gesprekken geweest. Van de kleur op de muur, de hoogte van de wasbak tot de inrichting.” Desi: “Ja, en ik heb overal bij gezeten. De gesprekken waren vooral online vanwege corona. De groene kleur op de muur in mijn kamer is mijn idee. Marleen: “Klopt daar hebben wij ons niet mee bemoeid. Bij de gesprekken hebben we Desi zo goed mogelijk begeleid. Dat deden we door keuzes voor te leggen waar Desi vervolgens uit kon kiezen. Binnen Elver was Suzan Mateman ons aanspreekpunt. Zij was er voor vragen en als Desi een keuze moest maken over bijvoorbeeld de gordijnen of een kleur. De samenwerking was erg prettig. Voor ons was Elver in die zin ‘nieuw’ omdat we de organisatie nog niet kenden. Dan is het fijn dat de overleggen soepel verlopen. Dat geldt ook voor de gesprekken met Stanny over dagbesteding. Nu werkt Desi bij de Sjop en Anna Hoeve”. “Ja de Anna Hoeve zit hiernaast, kan ik mooi in de rolstoel naar toe”, zegt Desi.

Dennis werd ook al vroeg bij de verhuizing betrokken. Begeleider Yvette: “Regelmatig reden we langs de woning om te zien hoe de bouw verliep. Zo konden ze precies zien hoe ver het was. Maar het duurde vooral erg lang. De bewoners hebben geen idee van tijd”. Dennis: “Het schoot niet op, het duurde lang”. Yvette: “Iedere bewoner kreeg een verhuismap die is samen met een begeleider ingevuld. Hier konden ze onder andere invullen welke spullen mee moesten, de foto’s van de toekomstige bewoners staan erin en een aftelkalender naar de verhuisdag. Tijdens het invullen kwam het gesprek op gang”. Dennis is enthousiast over zijn verhuismap. De bewoners moesten ook hun kamer leeghalen. Dennis: “Ik ben meteen begonnen met inpakken en haalde de posters direct van de muur af. Ik had er zin in!” Yvette: “Bewoners wisten goed wat er ging gebeuren, dat kwam ook omdat ze op het eind leefden tussen de dozen. Op de dag van verhuizen ging Dennis gewoon naar dagbesteding. Eind van de dag kwam Dennis thuis in zijn nieuwe huis en was het grootste gedeelte klaar”. Tante: “Ik zat niet in een klankbordgroep. De communicatie verliep via de begeleiders van Hof van Rome en dat ging prima. Later zag ik de andere kamers en dacht ik wel: ooh zo kan de kamer ook ingedeeld worden of die hebben daarvoor gekozen. Dat komt omdat er verder geen contact was tussen de verwanten. Dennis en ik zijn samen een paar keer op pad geweest om te kijken naar de inrichting van de kamer en de kleuren.”

Suzan (PB’er van Desi): “Desi is een hele gezellige meid en makkelijk in de omgang. Ik zie haar op een positieve manier veranderen. In het begin zei ze vooral wat wij wilden horen, nu ze zegt steeds meer wat ze zelf vindt.” Marleen: “Ik merk dat ze goed in haar vel zit. Dat merk ik als wij haar weer terugbrengen na een dagje of weekend bij ons. Dan gaat ze heel ontspannen naar Doetinchem.”

Desi is met van alles bezig in haar vrije tijd. “Ik help mee met eten koken, dat deed ik thuis nooit”, zegt Desi lachend. “Ik kijk graag televisie, help mee met het in- en uitpakken van de vaatwasser, doe boodschappen en we wandelen veel.” Suzan: “Wij kijken vooral naar wat een bewoner leuk vindt om te doen. De ene bewoner werkt graag buiten in de tuin, terwijl de ander het leuk vindt om de was op te vouwen.”

Zodra Dennis thuiskomt van de manege maakt hij een pictoagenda. Wat is de planning voor de rest van de dag? “Daarna ga ik even naar mijn kamer om te rust en tot het eten klaar is. Ook help ik mee met koken en tafeldekken. In het weekend gaan we soms met het busje weg, ergens wandelen of een ijsje eten. En ik vind het heel leuk op de driewieler.” Op de vraag of Dennis helemaal gewend is zegt begeleider Yvette: “Nog niet helemaal. In het begin moest hij wel even wennen. Zijn doen en laten was hier in het begin anders dan bij Hof van Rome. Dat komt langzaam terug en Dennis wordt nu steeds meer de oude”.

Suzan: “Alle acht bewoners van Holterhoek 2 woonden voorheen thuis. Verhuizen is dan ontzettend knap. Ook voor Desi als je bedenkt dat zijtoen nog naar school ging en nu aan het werk is bijt wee dagbestedingsgroepen, De Sjop en Anna Hoeve.Ik ben trots op de bewoners, ze doen het goed! Toch Desi?” Desi begint te lachen en knikt!