Hof van Heden

Wesley werkt bij Paradizo, Marjolijn en Mariska bij de Dierengroep. Samen vertellen zij hoe leuk het werken is in een oude kerk. Ze nemen je mee in hoe hun dag eruit ziet. Lees en kijk je mee?

Onderweg naar Hof van Heden raak je al snel onder de indruk van dit unieke gebouw. Wat op het eerste gezicht een kerk lijkt, is heel iets anders. Sinds half oktober is deze prachtige en bijzondere plek namelijk de werkplek van de deelnemers van drie verschillende dagbestedingsgroepen. Hier vind je Paradizo, de Dierengroep en Stal & Zo. Het gebouw heeft een rijke historie als kerk. Nu is de kerk omgebouwd tot een werklocatie gericht op de toekomst. Een grote verbouwing. Daarbij zijn de historische details gecombineerd met een moderne kasachtige uitbouw. Het resultaat is ontzettend mooi!

Tijd om de kerk binnen te lopen. Verwachtingsvolle gezichten kijken me bij binnenkomst vrolijk aan en de eerste vragen volgen: “Wat kom je doen? Ben je hier al eerder geweest? Vind je het ook zo mooi?” Begeleider Linda komt met deelnemer Wesley aanlopen. Wesley is deelnemer van Paradizo en weet wel waar we gaan zitten: “Kijk daarboven!” Als Linda de anderen zoekt, vertelt Wesley dat hij de weg al helemaal weet. We lopen samen een ietwat krakkemikkig oud trappetje op. Daar is dat oude kerkgevoel weer! “Die trap gaat al járen mee hoor” geeft Wesley aan. “Daar gebeurt echt niks mee, die is hartstikke stevig.” Boven zitten we met een kopje thee even samen te kletsen. Als je Wesley vraagt wat het leukste is reageert hij direct: “Eigenlijk alles!”

De deelnemers van de Dierengroep: Mariska en Marjolijn met de persoonlijk begeleiders Linda en Lindsay komen bij ons zitten. Ze beginnen meteen te vertellen. Mariska: “Als we ‘s ochtends binnenkomen wachten we eerst tot iedereen er is. Daarna ga ik het konijn verzorgen. En dan de andere dieren. Als het aan de dieren ligt eten ze de hele dag door! Dat is toch niet de bedoeling. We hebben binnen en buiten dieren. We gaan vaak in kleine groepjes op pad. Er is een groepje dat de stallen mest. Zij krijgen zelf de sleutel mee.” Om half elf is het pauze. 

Marjolijn: “Na de koffie gaan we naar de herten en schapen. Soms proberen we de herten wat tammer te maken door eten te geven. Ze springen bijna in de emmer. Het zijn net hondjes! De geiten ook.” “We hebben echt veel dieren!” vertelt Mariska. Marjolijn vult aan: “Ja, konijnen, schapen, herten, geiten, ezels, kippen, alpaca’s en eenden.” Mariska: “En een baardagaam! En cavia’s, hamsters, chinchilla’s, luipaardgekko’s, vogels, een eekhoorn en muizen.” “Brrr, muizen!” roep Wesley. “Ik houd niet van dieren.” 

Gelukkig voor Wesley is Paradizo (voorheen Simonshof) een dagbestedingsgroep zonder dieren. “Onze dag begint met samen koffie drinken. Daarna gaan we lekker aan het werk. Met de planten in de kas of buiten. We doen veel verschillende dingen. Net wat je leuk vindt. Van sjouwen tot kleine plantjes stekken. Ik houd ervan om lekker met mijn handen in het zand te wroeten. Het liefst zonder handschoenen!” Planten zijn een echte passie van Wesley: “Ik kreeg vandaag toevallig een orchidee. Die is heel mooi. Ik wil die zo groot mogelijk laten worden! Thuis heb ik ook veel planten, zelfs een palmboom.” Paradizo heeft naast gewone plantjes, veel groente en fruitplantjes en fruitboompjes. 

Linda: “De geoogste groente en fruit verwerken we in de grote leefkeuken. We maken bijvoorbeeld jam. Die verkopen we in de Sjop.” Er is nu geen deelnemer bij van Stal & Zo. Lindsay werkt ook op die groep en vertelt: “Stal & Zo was voorheen de Manegegroep. Wij zijn meer van de poep dan van de paarden” zegt ze met een glimlach. “Poep scheppen in de wei, stallen mesten, gangen vegen.

Het is echt fysiek werk! De fijne ruimte die we hebben bij Hof van Heden is ons verzamelpunt. De plek om samen te pauzeren. Voor ons werk zijn wij vooral te vinden bij Manege Zanderwiede.”

De verhuizing van de drie locaties naar de kerk was een flinke klus. Het was best spannend en even wennen. De deelnemers hebben actief meegeholpen. Tafels in elkaar zetten. Dozen in- en uitpakken. Alle spullen op de plek zetten. Mariska: “Het was wel eens chaos, maar wel een gezellige chaos.” Marjolijn: “En de dieren moesten tussen de verhuizing door gewoon verzorgd worden!” Lindsay: “Soms was er wel wat onrust. Logisch. We zijn allemaal blij dat het nu klaar is! De vernieuwing was echt nodig. De vorige locaties waren te klein en oud.” 

Linda: “We zijn nog volop in ontwikkeling en aan het opbouwen. De tuinen zijn in aanleg. Het moet steeds meer een thuis worden. De omgeving ziet en voelt anders. De geluiden zijn anders. Wennen is een kwestie van tijd. We zien dat iedereen het naar z’n zin heeft.” 

Wesley: “Ik vind het veel beter dan het oude. Het was te klein. Ik hou al van onze nieuwe plek. Ik bezoek wel vaker een oude kerk en nu werk ik er! Ik vraag mij soms wel af hoe ze het schoonhouden. Het is best hoog!” Mariska en Marjolijn vinden de nieuwe weide en de stal mooi. “Het is veel groter. Er is veel ruimte voor de dieren.” 

Linda en Lindsay beamen: “Het is ontzettend mooi, we zijn allemaal super trots.” Linda: “Wie kan dat nu zeggen? Ik werk in een kerk. Het is een prettige ruimte en voldoet aan alles. Ik werk hier graag!” Lindsay: “Ik wist niet zo goed hoe ik het mij moest voorstellen. Naar een kerk met een dierengroep? Tijdens de bouw was ik erg benieuwd naar hoe het zou zijn. Het is prachtig geworden. Het heeft mijn verwachtingen overtroffen!”

De locatie is gericht op de toekomst. Duurzaamheid is een ontzettend belangrijk speerpunt. Linda: “We staan voor biologisch, duurzaam, vooruitstrevend en vernieuwend. We scheiden bijvoorbeeld afval, zodat het GFT-afval in de composteermachine of in het wormenhotel kan. Zo maken we compost voor de tuin (binnen en buiten). Het GFT-afval van Banningshof komt ook in de composteermachine. 

Marjolijn: “Ik hou de broodcontainer in de gaten. Het brood dat over is van de woningen is voor de dieren.” Iedere groep heeft een eigen ingang. We werken op de eigen groep. Dat is om de rust te behouden en zo lopen we niet door elkaar. Marjolijn heeft Lindsay wel betrapt: “Jij ging laatst door dat tussendeurtje Lindsay!” Lindsay lacht: “Bij uitzondering mag iedereen dat een keertje!”