Zomaar wat krabbels over afgelopen weken
Voor iedereen is de wereld veranderd, niemand zijn deur gaat dit voorbij.Voor de een is het de ver van zijn bed show, voor de ander bittere realiteit.
Iedereen geeft het op zijn eigen manier een plekje en ook iedereen heeft zijn eigen uitdagingen om deze periode door te komen. Wat wel duidelijk is voor mij is dat het nooit meer hetzelfde zal zijn. Niemand weet ook nog precies waar het toe leidt, en hoelang maatregelen in welke vorm dan ook zullen blijven bestaan.
Wanneer ik terugdenk aan de eerste dagen dat besloten werd dat de dagbesteding dicht zou gaan, ging er een soort regel modus voor me aan. Van alles heb ik die eerste dagen gedaan, waaronder het verzamelen van alcohol en desinfectans en PBM uit het Maatwerk. Heel blij waren ze op de medische dienst met een kar vol spullen, want in eerste instantie leek er een groot tekort te zijn aan dit soort spullen. Allerlei bronnen aangeboord om Elver maar te kunnen helpen, mijn collega’s die straks werken met besmette cliënten zouden toch echt geen angst moeten hebben onvoldoende beschermd te zijn! Gelukkig is er voor dit moment voldoende beschikbaar heb ik me laten vertellen. Dit tegen alle berichten van de media in, je ziet zulke schrijnende beelden.
Nadat er voor al mijn collega’s duidelijk werd waar ze gingen werken kreeg ik wat meer rust, iedereen heeft een plekje. Ook ik werd gekoppeld aan een woning, niet geheel willekeurig. Een van mijn cliënten van de dagbesteding daar mocht ik gaan werken. In een keer voelde ik het weer hoe het is om leerling te zijn. Ik ken de groep niet de collega’s en de cliënten en de afspraken niet. Ik laat het op me afkomen en ben gelukkig altijd met een bekende collega, maar toch blijft het wel weer even schakelen en reflecteren of je de juiste begeleiding biedt. Dit in tijden waarin voor de cliënten ook een heleboel gaande is. Ook het schakelen van regelmatig naar onregelmatig werken blijft nog onwennig. Ik weet steeds niet welke dag het ook alweer is.
Vlak na mijn plaatsing op wonen volgde het moment van de eerste besmettingen. Tuurlijk is er in het kader van de privacy niet relevant om wie het gaat, maar wanneer het om iemand gaat waar jij je hart aan hebt verkocht is dit toch wel moeilijk. Ook de zorgen die dit met zich meebrengt gaan met je mee. Af en toe log je dan in op het dossier van de cliënt waar je zo nauw mee betrokken bent. Ook de komst van de groepstelefoon was erg prettig waardoor er ook eenvoudig met verwanten contact gelegd kan worden. Ook je vaste collega buurtgroepen die verlies je niet uit het oog en daarmee houd je contact.
Samen met mijn dagbesteding collega's hebben we besloten om elke week post te sturen naar onze cliënten. Deze post is meestal iets wat goed past bij de cliënt, een tijdschrift, een puzzel, een balletje wat lekkers wat fleurigs. Gewoon laten weten dat je aan ze denkt, dat je in moeilijke tijden voor hen toch een vreugde momentje kan creëren met zoiets simpels als post.
Niemand weet waar we goed aan doen en niemand weet hoelang welke maatregelen nodig zijn. Wat ik wel zie en waar ik vreselijk trots op ben is dat er zoveel creatieve ideeën ontstaan. Waarbij de regels in acht genomen worden en er toch ook een positief moment kan ontstaan voor de cliënten. Zodat je zelf als begeleider even kan relativeren en de momenten waarop het heel moeilijk wordt voor de cliënt je er voor hem kan zijn. Ja het vraagt veel van iedereen, iedereen heeft een onzeker gevoel omdat we het gewoon weg niet weten maar het met elkaar toch maar mooi wel doen!
