2020 heeft ook mooie dingen gebracht!

Dat de besmetting cijfers dagelijks met een push bericht op onze telefoons verschijnen. Dat de zorg voornamelijk in de ziekenhuizen en verpleeghuizen onder zeer zware druk staat. Ik had dit niet bedacht. Over het algemeen ben ik best goed in het vinden van lichtpuntjes in duisternis. Maar op de één of andere manier wordt het toch steeds lastiger om die lichtpuntjes te vinden en daardoor te stralen en te durven dromen over de toekomst. Ik weet het klinkt misschien best wel een beetje zwaarmoedig en misschien is dat ook wel zo. Toch merk ik dat ik hierin niet de enige ben. Dat er velen met mij het moeilijk vinden om met de onzekerheden die deze tijd met zich meebrengt om te gaan.

Veel mensen praten over 2020 als een jaar wat ze snel weer willen vergeten. Om de een of andere reden heb ik dat gevoel juist helemaal niet. Ik vind dat het ons juist bijzonder veel gebracht heeft. Misschien ben ik dan wel een uitzondering, maar wil het toch met jullie delen. Als ik kijk naar de mogelijkheden die iedereen heeft gevonden om in contact met elkaar te blijven, terwijl de regels dit amper toe lieten. Er zijn zo ontzettend veel creatieve manieren gevonden om toch een verjaardag te vieren. Om toch op afstand bij elkaar te zijn. Maar ook om het samen gezellig te maken en voor jezelf na te gaan wat jij nu echt nodig hebt. Tuurlijk zijn er ook dingen die we missen, maar hey er kan zo ontzettend veel wel. Kijk naar al die digitale mogelijkheden. Allerlei gerechten en drankjes die bezorgd kunnen worden omdat inmiddels ieder bedrijf wel een bezorgservice kent. Wie had dat bedacht 10 maanden geleden. Dat alle medewerkers van Elver een chromebook zouden hebben en zich met momenten een ongeluk ‘Meeten’. Misschien zien we op deze manier wel meer van elkaar dan voorheen. Misschien is ‘Meeten’ zo gek nog niet. Het is best laagdrempelig, heeft structuur en het kan overal waar netwerk is.

Wie had gedacht dat we aan het begin zouden staan van het uitrollen van de volledige versie van Puur, ons nieuwe Zorgdossier. Wauw wat bijzonder dat dit in 2020 gelukt is, met alle hobbels op de weg die genomen zijn. Waar ik persoonlijk naar uitkijk is dat dit wellicht ook een nieuwe manier van werken kan worden, samen met de bewoner of deelnemer, begeleider en verwanten. Want ook de digitale ontmoetingen met verwanten behoren tot de mogelijkheden die op dit moment veel meer benut worden. Ook het onderzoek van Vilans heeft ons inzichten gegeven over de zorg voor de bewoners en deelnemers. Ook daar gaan de komende tijd nieuwe stappen in gezet worden. Ik kijk er naar uit om samen met alle mensen die belangrijk zijn voor onze bewoners en deelnemers te kijken naar wat echt belangrijk is. Misschien is dat dan ook wel de rijkdom van de tijd waar we ons in bevinden. Doordat we allemaal een groot stuk vrijheid hebben moeten inleveren, denk je na over wat je echt belangrijk vindt. Ik merk zelf dat ik daar mijn keuzes op gebaseerd heb en dat ik juist soms die hele kleine dingen zo ongelofelijk meer waardeer.

Tuurlijk merk ik ook om me heen dat mensen er steeds meer moeite mee hebben zich te houden aan alle regels en afspraken. Dit is ook echt een uitdaging. Ik vraag me ook geregeld af waar ik het voor doe. Ik heb ook echt wel mijn wensen en zou ook graag weer een feestje bouwen, mensen kunnen knuffelen, visite ontvangen en ga zo maar door. Ik weet ook echt niet of het je wel of niet houden aan de regels maakt dat je de dans ontspringt. Of dat je, wanneer je een keer wat minder streng om gaat met de regels, extra risico loopt. Soms is je goed voelen ook een belangrijke reden om iets wel te doen. Dit is dan ook ongelofelijk ingewikkeld. Hoe hou je dit vol, de strijd in je hoofd. Je verantwoordelijkheidsgevoel voor de bewoners en deelnemers, maar ook voor je naasten en anderen die je ontmoet. Wat gebeurt er als je dan toch wel positief blijkt te zijn. Helaas begon dit nieuwe jaar voor mij op deze manier. Weken, maanden van voorzichtigheid en opletten hebben mij niet kunnen beschermen tegen het virus. Wat volgde was een eenzame opsluiting in mijn slaapkamer.

Ik weet dat er velen zijn die dit meegemaakt hebben, de test is positief…. Wat was ik blij dat ik niet bij Elver was geweest en de kwetsbare bewoners en deelnemers had blootgesteld aan het virus. Ik dacht na over de collega’s die wel te dealen hadden met het mogelijk doorgeven van het virus. Ik kan niet anders bedenken dan dat dit een ontzettend ingewikkelde strijd moet zijn. De strijd tussen verantwoordelijkheidsgevoel en eigenlijk ook wel weten dat het een grote russische roulette is of het iemand treft. Of wellicht ook het moment waarop de bewoner of deelnemer ziek werd en naar cohort zou gaan. Mede-collega’s die ziek worden en ga zo maar door. Op dat moment heb je het nog niet over de impact bij je thuis in je eigen omgeving, omstandigheden die tot voor kort de ver van mijn bed show waren. Een scenario waar ik wellicht ook wel bang voor was, speelt zich dan in één keer af onder je eigen dak.

Mijn quarantaine is voorbij. Ik ben echt goed ziek geweest en ben dan ook nog verre van hersteld. Ik weet ook dat ik het heb doorgegeven. Ik ben geschrokken van het gevoel van benauwd worden, het gevoel van ‘als dit doorzet heb ik echt een arts nodig’. Gelukkig is mij dit verder bespaard. Hoe ik verder ga herstellen gaan we merken maar ik heb er vertrouwen in. Ik weet nu dat, hoe goed je ook je best doet, het soms toch op een onverwacht moment kan betekenen dat je positief test. Dat dat betekent dat jij en de mensen om je heen ziek kunnen worden of komen te overlijden. Toch mogen we niet voorbijgaan aan de kansen die corona ons heeft gegeven. Het is echt niet altijd makkelijk, maar door naar kansen te kijken misschien wat beter te dragen met elkaar.

Afgelopen weken zijn er weer belangrijke stappen gezet. De eerste vaccinaties zijn gegeven. Ook hier kan ik niet anders zeggen, wat ben ik trots op alle collega’s! Wat is er wederom een bult werk verzet om alles rondom de vaccinaties te organiseren. Ik hoop dat mijn verhaal jullie mag inspireren om de lichtpuntjes te pakken die voor jou van betekenis kunnen zijn in deze bijzondere tijd!

Anke Taken
Persoonlijk begeleider Elver