24 uur wachten duurt lang
07 jul.

24 uur wachten duurt lang

"Stel je eens voor. Je werkt bijna twaalf jaar bij Groep 1, een dynamische groep van vijf meiden en vier jongens. De jongeren gaan o.a. naar school en de dagbesteding. Plotseling blijkt dat één van de bewoners op de groep besmet is met het Coronavirus. Geloof me, dan schrik je je kapot." Bob, begeleider Groep 1 in Arnhem, vertelt zijn ervaring.

Het begin

Een bewoner van ons had een kuchje en begin maart ook koorts. Wij hebben meteen de dokter laten komen
en haar volgens protocol naar haar kamer gebracht. De dokter heeft haar getest en 24 uur later kregen wij
de positieve uitslag. Vanaf het moment dat de dokter kwam, hebben we meteen voorzorgsmaatregelen getroffen. Zo droegen wij een plastic schort met lange mouwen, een mondkapje met bril en handschoenen. De bewoner is op haar kamer gebleven, uiteindelijk twaalf dagen achtereen. Omdat het communiceren via de babyfoon lastig was, hebben we op de tablet een appje gezet om te Facetimen. Zo konden we goed met haar overleggen en was ze toch een beetje bij ons. Extra voordeel was dat wij niet voor elk klein dingetje naar haar toe hoefde en ons om moesten kleden.

Ondertussen was het belangrijk om ervoor te zorgen dat de andere bewoners niet besmet werden. Daarom hebben we extra schoongemaakt, denk hierbij aan de wc’s en de deurklinken. Van elke bewoner op de groep hebben we twee keer per dag de temperatuur opgenomen. De zieke bewoner had vrij hoge koorts, moest in het begin veel hoesten en had weinig eetlust, maar was gelukkig niet doodziek. Op haar kamer konden we spelletjes met haar doen, zoals pesten en rummikub. Tijdens de maaltijden zetten we FaceTime aan, zodat ze er ondanks alles toch bij kon zijn. Na twaalf dagen werd ze weer gezond verklaard en mocht ze weer haar kamer af.

Eigen beleving

Hoe het voor ons was? Het was eerst schrikken voor iedereen. Ik dacht persoonlijk meteen aan thuis. Zijn mijn kinderen besmet? Ben ik besmet? De eerste avond na het testen ben ik ook op het werk gebleven en heb ik een tas met spullen van thuis opgehaald net als een andere collega durfde ik eigenlijk niet goed naar huis te gaan. Als ik die dagen thuis kwam, ging ik gelijk douchen en schone kleren aantrekken. Ik probeerde zo min mogelijk fysiek contact te hebben met mijn twee jonge kinderen thuis. Er was op dat moment nog zo weinig bekend over het virus en de verspreiding ervan. 

Toch zette ik al snel de knop om. Je werkt keihard voor je bewoner om het zo goed mogelijk te laten verlopen en het andere werk gaat ook gewoon door. De andere bewoners zijn er immers ook nog. Met drie zieke collega’s kwam er extra druk op ons. We hebben meteen maatregelen getroffen. De groep was gesloten, niemand van de bewoners kon er af en wij hadden goede bescherming. Later bleek dat we meer spullen nodig hadden. We wasten onze handen extra en ook de bewoners lieten we dit extra doen. Elke avond voor het naar huis gaan, poetsten we alle deurklinken en probeerden zo min mogelijk persoonlijk contact te hebben. Dat is lastig, als je weet, dat deze kwetsbare doelgroep nabijheid nodig heeft. Een knuffel werd een ‘aai over de bol’ en de boks maakte plaats voor een elleboog.

Steun vanuit Elver

De begeleiding vanuit Elver was goed. Er is veel overleg geweest met de arts en onze regiomanager Gerrie was erg betrokken. Ook hebben we veel aan elkaar gehad, als collega’s onderling. In korte tijd kwam er natuurlijk een
stortvloed aan informatie op ons af. Zelf volgde ik het nieuws en las ik veel op internet, onder andere bij de
GGD. In het begin was er geen mogelijkheid tot testen voor het personeel in de zorg. Als je klachten had, moest je thuis blijven. En als je werkte op een groep met een besmetting net zoals bij ons, dan moest je ervan uitgaan dat je zelf ook besmet kon zijn. Wij hadden drie vaste collega's in dezelfde twee weken thuis, alle drie niet getest maar wel ziek en met klachten. Wat fijn was voor de bewoners en voor ons, was dat ze bij ons op de groep kon blijven en niet weg hoefde. Het videobellen bleek ideaal en hebben we heel veel gebruikt. Wij zijn gaan bijhouden hoeveel beschermende middelen er nog waren. Ook zorgen we ervoor dat de kleding van de besmette bewoner apart werd gehouden in een vuilniszak voor de wasserij. En hebben we de extra schoonmaak bijgehouden en de inzet van personeel. Wij waren behoorlijk 'druk' met de zieke bewoner.

Het beste ervan gemaakt

Gelukkig is ze nu weer helemaal gezond en heeft ze nergens last van. Ze is weer druk bezig met kleuren, knutselen en het spelen van computerspelletjes op haar tablet. Al met al was en is het een onzekere tijd, maar wij maken er ondanks alles iets gezelligs van! Vanaf 13 kon zij weer dagelijks naar school. Voor haar heeft het allemaal veel te lang geduurd. Ze is blij dat ze weer kan gaan. Ze is een schoolverlater, dus de musical en eventueel het kamp zijn erg belangrijk voor haar. En natuurlijk het weerzien van vriendjes en vriendinnetjes op school. 

De bewoners en de medewerkers op de Kemperbergerweg hebben er ondanks de onzekerheid en drukte met z'n allen het beste van gemaakt. Voor de bewoners is het moeilijk te snappen dat ze niet naar werk, school of ouders kunnen en mogen. Hopelijk gaan we met elkaar weer een beetje naar een iets normalere samenleving toe.