Het was een rollercoaster, met een goed einde
16 jun.

Het was een rollercoaster, met een goed einde

We zitten nu in wat rustiger vaarwater, maar dat was een aantal maanden geleden wel anders. Zeker voor bewoonster Helmie van de Bakenbergseweg, zus Hetty en de begeleiders van het Aanleunteam Bakenbergseweg. Helmie was een van de eerste bewoners die besmet raakte met het Coronavirus. Hoe was deze periode voor Helmie, zus Hetty en de begeleiders van het Aanleunteam Bakenbergseweg?

Begeleidster woongroep Nadine: "Het was in het weekend van 21 maart. We waren aan het eten.
Helmie werd ineens erg moe. Zij is die avond vroeg naar bed gegaan. De volgende dag begon zij anders tehoesten en kreeg koorts. Wij hadden op dat moment al een coronapatiënt in een aparte ruimte. De dokter is geweest en Helmie werd overgeplaatst naar de Kemperbergerweg om hier in quarantaine te gaan. Er is meteen contact opgenomen met zus Hetty. Het is belangrijk voor verwanten, dat ze vanaf moment één op de hoogte worden gehouden. Zeker als ze niet in de buurt wonen."

Hetty:
 "Ik was best geschrokken toen ik te horen kreeg dat Helmie besmet was. Vlak daarvoor had ik een vergadering gehad van de Deelraad Verwanten, waar ik in zit. Aansluitend ben ik bij Helmie op bezoek gegaan. Omdat ik zelf ook ziek was, dacht ik meteen; het zou toch niet....? Zelf ben ik niet getest op het virus, maar je gaat wel nadenken waar je allemaal geweest bent. Al vrij snel werd duidelijk dat de besmetting ergens anders vandaan kwam. Een hele opluchting."

Van zorgen naar vertrouwen

Hetty: "Ik maakte me wel zorgen, omdat Helmie niet thuis kon blijven en helemaal alleen in een omgebouwde kantoorruimte aan de Kemperbergerweg in quarantaine zat. Maar die zorgen waren absoluut niet nodig. De begeleiders stelden me op mijn gemak. Helmie had daar een mooie kamer met eigen douche, haar eigen dekbed, knuffel en iPad voor het FaceTimen. Chapeau voor alle begeleiders en de Technische Dienst, die in notime zorgden voor extra spullen, zoals een televisie op haar kamer en nachtbewaking. Ik kwam snel tot de conclusie dat Helmie hier heel goed zat. Helmis van de eerste seconde tot de laatste omringd geweest door liefdevolle zorg en aandacht van haar begeleiders die vrijwel de hele dag bij haar waren. Gelukkig kon ik snel Facetimen met Helmie. Omdat Helmie veel sliep, konden we niet veel praten, maar het was goed om elkaar te zien."

Begeleidster Nadine:
 "Omdat Helmie naar de Kemperbergerweg moest, konden wij de verzorging voor het grootste deel zelf op ons nemen. Dat was voor ons, Helmie en Hetty heel fijn. We hebben dit als team opgepakt. Collega’s bleven bij Helmie. De anderen werkten extra op de woning, want voor de andere bewoners had dit ook veel impact. Hetty vult aan: Dat geeft je als verwant een fijn gevoel."

In het ziekenhuis

Hetty: "Het leek goed te gaan met Helmie. De koorts zakte, maar het hoesten en de benauwdheid bleef. Helaas kreeg ik op 25 maart de boodschap dat haar saturatie gevaarlijk laag was. Dokter Roy heeft het nog een nacht aangezien, maar de volgende ochtend is Helmie toch naar het ziekenhuis gegaan. In het ziekenhuis kreeg ze zuurstof en antibiotica. Ik had van Roy de kwestie met betrekking tot eventuele opname op de IC voorgelegd gekregen. Daar moest ik over nadenken en allerlei vragen kwamen in me op: Is het een medische beslissing of heb ik daar nog iets over te zeggen? Wil ik dat Helmie op de IC komt te liggen? Hoe komt ze daar weer uit? Moeilijke overwegingen, die me die dagen erg bezig hielden. Gelukkig is dat alles ons bespaard gebleven."

Hetty:
"Begeleider Lorenso heeft daar echt goed werk geleverd. Hij heeft gezorgd dat Helmie een eigen kamer kreeg en bij hoge uitzondering, dagelijks bezoek mocht ontvangen. Ik mocht op bezoek
komen maar heb dat om diverse redenen niet gedaan, waaronder mijn eigen risico qua leeftijd en Helmie zou er onrustig van worden als ik wel zou komen. Helmie had op dat moment meer aan facetimen. Ik kon de afdeling dag en nacht bellen om updates."

Helmie:
"Ik vond het heel fijn dat ik Hetty kon zien. We hebben gepraat over belangrijke dingen. Ik kreeg ook heel veel kaartjes. Dat vond ik erg lief. Begeleidster wonen voegt toe: Ook in het ziekenhuis hadden we korte lijntjes met Hetty. Wij konden elkaar om alles bellen als we iets wilden overleggen. En dat moet ook wel in zo’n situatie. Je doet het echt met elkaar."

Op naar Nieuw-Wehl

Begeleidster Nadine: "Op 28 maart kwam het telefoontje van het ziekenhuis dat Helmie naar ‘huis’ mocht. Ze had geen koorts meer. Zij hoestte nog een klein beetje, dus moest ze opnieuw in quarantaine. Natuurlijk vonden wij het jammer dat ze niet naar de Bakenbergseweg mocht, maar het was beter dat ze naar Nieuw-Wehl zou gaan. Voor iedereen. Dat gaf ons en de bewoners meer rust, maar uiteindelijk ook voor Helmie. Wanneer zij dan weer terug zou komen naar haar eigen groep, dan kon zij ook echt weer meedoen met de rest. Het was oo kfijn dat in Nieuw-Wehl de Medische Dienst dichtbij Helmie was."

H
etty: "Voor mij was het wel raar dat ze naar NieuwWehl ging. Ik snapte het wel, maar de communicatie was wel anders. Iedere dag kreeg ik een update, maar ik wilde graag een dialoog. Daarom heb ik op een gegeven moment het Aanleunteam gevraagd om als tussenpersoon op te treden. De begeleiders in NieuwWehl kennen Helmie niet zoals de vaste begeleiders haar kennen. Het leek beter te gaan, maar Helmie kreeg allerlei lichamelijke klachten zoals diarree en hoofdpijn. Een bekende reactie als Helmie aandacht nodig heeft, dan klaagt ze over kleine pijntjes. Als ze echt iets heeft, is ze altijd een bikkel en klaagt ze absoluut niet. We waren bang dat ze door deze extra klachten misschien onnodig lang in quarantaine zou moeten blijven. Het leek ons het beste om dit bij de arts en de verzorging in Nieuw-Wehl aan te kaarten. Na vijf dagen in Nieuw-Wehl mocht Helmie terug naar de Bakenbergseweg."

Hoe gaat het nu?

Helmie is weer bijna de oude en het gaat goed met haar. Helmie: "Ik ben blij weer terug te zijn!"
Nadine:
 "Helmie onderging het allemaal super goed en was heel dapper. We zijn echt trots op haar."
Hetty:
 "Ik heb grote bewondering voor iedereen die zich met hart en ziel, dag en nacht inzet voor onze verwanten! Ook de organisatie met de protocollen en communicatie zijn voor mij een compliment waard. Aan alles is en wordt gedacht en op mijn zorgen en wensen werd altijd direct en adequaat gereageerd. Een hele opluchting als je ver weg zit en niks kan doen!"