Van logopedie naar cohort
30 jun.

Van logopedie naar cohort

De scholen en dagbesteding gaan dicht bij Elver. Als Marjolein in maart hoort dat het Coronavirus ons land heeft bereikt, spoken er veel vragen door haar hoofd. Hoe gaan we de begeleiders en bewoners ondersteunen vanuit de logopedie? Hoe vereenvoudigen we de stormvloed aan informatie voor hen? Wat is voor hen het belangrijkste om te weten? Hoe wordt het begrijpelijk? Marjolein vertel haar ervaring als onderdeel van het quarantaineteam.

Informatie voor bewoners

Geen dagbesteding, geen vaste structuur en het allerbelangrijkste, geen bezoek en niet meer logeren. Nu de begeleiders hun handen vol hebben aan het opvangen van de bewoners, willen we voorkomen dat de begeleiders worden overladen met informatie vanuit de verschillende behandelaren. We verzamelen en vertalen alle bruikbare informatie over Corona uit de landelijke netwerken en maken informatie op maat en ondersteunen die met picto’s en foto’s. We bundelen de informatie op de bewonerssite van Elver en lichten de gedragskundigen in.

Hand- en spandiensten

En dan volgt er een telefoontje. Willen er mensen van de Paramedische Dienst ondersteunen
in het quarantaineteam? In beschermende kleding bij met Corona besmette bewoners schoonmaakwerkzaamheden verrichten, ondersteunen bij eetmomenten en hand- en spandiensten verrichten. Ik moet even slikken. Dat is best spannend en behoorlijk uit mijn comfortzone.
Maar als daar mensen nodig zijn, ga ik de uitdaging aan, samen met een aantal collega’s van
fysiotherapie en logopedie. We willen graag helpen.

Onherkenbaar

Meteen realiseer ik me dat we onherkenbaar zijn met een bril, haarnetje, mondkapje, schort en handschoenen. Hoe vervelend moet dit wel niet zijn voor zieke bewoners? Ik opper het idee om met
foto’s van onszelf te gaan werken. Binnen een paar uur heb ik van alle begeleiders van het team een foto ontvangen. Ik print ze uit en de nachtdienst lamineert ze. De volgende dag al kunnen we de bewoners aan het begin van de dienst laten zien wie we zijn. Zo krijgen we een gezicht. Een bewoner zegt dat het fijn is. “Wie werkt er vanmiddag? en Wie is er vannacht?”. Een andere bewoner pakt de foto en houdt hem tegen haar neus. Ze observeert en lacht. Weer een ander kan er niets mee en laat het allemaal over zich heen komen.

Zintuigenverhaal

Mijn logopediecollega maakt tijdens haar dienst een filmpje over beschermende kleding. Wat we
allemaal aan hebben. Ook maken we foto’s van de quarantaineruimte. Die kunnen worden gebruikt
als voorbereiding van nieuwe besmette bewoners. Mijn andere collega werkt vanuit huis en pakt nu alle logopedische en SI (Sensorische Informatieverwerking) vragen op. Zij maakt ook een zintuigenverhaal over Corona, ondersteund met voorwerpen. Zo worden de bewoners in de sensatiefase niet vergeten.

Impact

Tijdens de schoonmaakwerkzaamheden en fruitmomenten proberen we contact te maken met de
bewoners die in quarantaine zitten. We zetten iets op de iPad, bekijken een breiwerk, zetten een filmpje op en maken een praatje. Ik vraag me af wat dit allemaal met hen doet en hoe ze dit een plekje moeten gaan geven. Je voelt je ziek en je hoest. Er wordt een wattenstaafje in je neus en keel gedaan. Je herkent je begeleider van je eigen woongroep niet meer. Je wordt uit je vertrouwde omgeving gehaald en je verhuist naar een omgetoverd dagbestedingsgebouw (Het Maatwerk) in Nieuw-Wehl. Je kamer wordt gedesinfecteerd.

Mooie dingen

Dankzij de creativiteit en het optimisme van de begeleiders gebeuren er ook hele mooie dingen. Er
worden paaseieren geschilderd. Bewoners krijgen veel kaarten en tekeningen en soms een raam- of
tuinbezoek. Een bewoner roept door de babyfoon: “Ik lust wel een kopje koffie!”. We lachen samen in de schone ruimte, trekken ons pak aan en brengen een kopje koffie. Ik besluit de periode voor de bewoners vast te leggen. We maken foto’s van het gebouw, de ruimtes en de activiteiten die ze doen. Het wordt één verhaal. Als ze willen, kunnen ze hiermee samen met hun naasten nog een keer op terugkijken. Stiekem ben ik zelf ook blij met de foto’s, want ook ik kijk straks terug op een bijzondere periode. De angst en onzekerheid van het begin, heeft plaatsgemaakt voor voldoening en trots. Trots op mijn oude en vooral ook op mijn nieuwe, inspirerende collega’s van het quarantaineteam.