Bas en Simon wonen nu op Waterlelie 2 in Nieuw-Wehl

Bas en Simon wonen nu op Waterlelie 2 in Nieuw-Wehl

Hoi, ik ben Bas en ik ben Simon. Sinds 6 juni wonen wij op Waterlelie 2 bij Elver in Nieuw-Wehl. Ons huis is spiksplinternieuw, mooi, groot en lekker licht. We zijn heel blij met ons nieuwe plekje! Maar verhuizen naar Elver is ook best spannend hoor! Niet alleen voor onszelf, maar ook voor onze ouders. Wij vertellen je graag hoe het allemaal is gegaan.

Begin juli maak ik kennis met Bas en Simon. Doordat de coronamaatregelen weer wat zijn versoepeld, heb
ik met de begeleiders Iris en Rob afgesproken op Waterlelie 2. Zo kan ik de sfeer proeven en kunnen
Bas en Simon hun verhaal vertellen vanuit hun nieuwe thuis. Eerst stellen Bas en Simon zich voor.

Bas

“Ik ben Bas en ik ben pas 25 jaar geworden. Ik heb een broer Rick, die woont in Deventer en mijn
vader Rudi en moeder Renate wonen in Lochem. Toen ik jong was heb ik bij de Kleine Koning in
Wichmond gewoond. Daarna ben ik verhuisd naar de Walnotenhof in Bathmen. Omdat ik het daar niet naar
mijn zin had, heb ik de afgelopen twee en een half jaar weer bij mijn vader en moeder gewoond. Thuis in
Lochem heb ik het heel fijn, maar het is beter voor mij dat ik nu bij Elver woon. Ik mis mijn vader, moeder en
broer wel. Gelukkig kunnen we bellen met de laptop en dan kan ik ze horen én zien. Als mijn moeder op
bezoek komt, ga ik met haar op stap, bijvoorbeeld naar de kapper. Ik ben blij als ze er is, want dan is het
altijd gezellig. Ik heb speciaal een kamer gekregen aan de rechterkant van de Waterlelie 2, omdat ik mijn
moeder daar vanuit mijn eigen kamer kan uitzwaaien. Eerst nog een knuffel en dan zwaai ik tot ik haar niet
meer kan zien. Zo hebben we dat afgesproken!”

Simon

“Ik ben Simon. Ik ben 16 jaar. Ik heb altijd bij mijn ouders Joost en Loes in Delden gewoond, samen met mijn broertje Guus en zusje Sophie. Toen ik thuis woonde, ging ik vijf dagen in de week naar school. Ik ben gek op geluiden en dan vooral geluiden die constant van toon en aard zijn, zoals een wasmachine of, je gelooft het niet…… huilende baby’s. Laatst waren ze met een boor aan het werk en dan ga ik gauw kijken en ‘luisteren’. Ik heb ook veel speelgoed dat geluid maakt. Mijn moeder noemt dat ‘Schreeuwend plastic’, ha, ha, ha!
Ik ben ook gek op knuffelen en stoeien. Samen met mijn vader of moeder is natuurlijk het fijnst. Iris,
de begeleidster van Simon, vertelt dat je goed kan merken als Simon iets fijn vindt. Hij gaat dan hoge
geluiden maken. En als hij het minder naar zijn zin heeft, dan horen we dat ook aan de geluiden die hij
maakt. Dan zijn ze lager van toon.”

Waterlelie 2 is als een maatpak voor Simon

In de woonkamer tref ik Loes en Joost, de ouders van Simon. Zij vertellen hoe zij de afgelopen maanden
steeds meer vertrouwen kregen dat Waterlelie een goede woonplek kon worden voor Simon. “Het is
en blijft moeilijk om je kind te laten verhuizen naar een instelling. Vanaf het allereerste contact met
Elver voelden wij ons gehoord en serieus genomen. Er werd meegedacht, meegeleefd, we voelden ons
begrepen. Ons vertrouwen groeide door de manier van ondersteuning en de gesprekken met Miep
Otten, zorgbemiddelaar, Anke en Iris, persoonlijk begeleidsters. We hebben in de maanden voor de
verhuizing echt samen opgetrokken. Er was veel aandacht voor een goede beeldvorming. Begeleiders
kwamen bij ons thuis en gingen mee naar de school van Simon. Er was veel overleg. Een goede start en
basis! We zien dit nu ook terug. We dachten dat de overgang voor Simon moeilijk zou worden, maar
hij zit goed in zijn vel. We mogen onze handen dichtknijpen met zo’n mooie plek en een geweldig team.”

Youtube, vooral de geluiden

Terwijl zijn ouders vertellen zit Simon met de koptelefoon op in de woonkamer. Hij kijkt via de Xbox naar zijn beeldscherm. Simon zegt: “Ik kijk graag naar filmpjes op YouTube. Bassie & Adriaan bijvoorbeeld. Ik vind vooral de geluiden erbij heel fijn. Laatst was mijn koptelefoon kapot. Dan hoor ik geen geluiden en is er niks meer aan. Daar werd ik wel een beetje chagrijnig van. Toen ik begon te mopperen duurde het even voordat Iris begreep wat er aan de hand was. Maar gelukkig kreeg zij het in de gaten. Nu heb ik een andere koptelefoon. Ik heb ook een eigen Youtube kanaal. Daar staan allemaal filmpjes op van mijzelf die mijn moeder erop zet. Daar kijk ik graag naar. Dan kan ik zien welke uitstapjes ik met mijn broertje en zusje heb gemaakt.”

Rustig wennen vanuit mijn eigen, vertrouwde kamer

Bas zit ondertussen lekker op zijn eigen kamer. Wat een ruimte! “Ik vind het heel fijn op mijn kamer. Hier voel ik me prettig en veilig. Soms kijk ik even in de woonkamer, maar het liefst ben ik op mijn eigen vertrouwde plekje. Ik moet nog een beetje wennen hier.” Rob, zijn persoonlijk begeleider, vertelt: “Bas heeft even tijd nodig. Hij heeft een minder prettige ervaring achter de rug, dus we bouwen het rustig op. In zijn oproep stond niet voor niks: “Alleen kom ik tot niks, ik heb jou (mijn andere ik) nodig om in actie te komen”. Rudi de vader van Bas vult aan. “De verhuizing naar de Waterlelie hebben we heel bewust gemarkeerd. Het is belangrijk dat Bas weet dat hij niet in Lochem blijft wonen. We hebben in de voorbereiding gebruik gemaakt van het verhuisboek. Er is vooraf door middel van Google Meet veel overleg geweest met het team. Wij sloten aan bij de teambesprekingen. Ook de eerdere begeleiders van Bas zijn hierbij betrokken geweest”. “De dag van verhuizing hebben we expliciet opgenomen in zijn weekagenda. Voor de verhuizing hebben wij op de verhuisdag een professionele verhuizer ingehuurd. Dat maakte het echt en voor Bas duidelijk. Alle spullen en meubels werden in één keer ingeladen in de verhuisbus. In Nieuw-Wehl hebben we na het uitladen zijn kamer ingericht. Zo hebben we de verhuizing gemarkeerd en is het voor Bas duidelijk dat hij nu in Nieuw-Wehl woont. Het afscheid op die verhuisdag was wel moeilijk. Bas stond met tranen in zijn ogen maar begreep dat hij niet mee terug ging naar Lochem. Bas heeft nu tijd nodig om te wennen.”

Het moment “thuis in Nieuwe-Wehl” komt vanzelf

“Mijn kamer heb ik samen met mijn vader en moeder ingericht”, vertelt Bas. “Ik heb veel spulletjes van mijn
oude kamer mee kunnen nemen. Dat vind ik fijn, want het voelt vertrouwd.” Op de kamer van Bas zie ik heel
veel kleurrijke DVD’s. “Ik ben gek op DVD’s kijken over dieren of van Disney. Daarom heb ik een mooie grote
TV en een lekkere relaxstoel op mijn kamer. Ik heb ook al een keer samen met Simon TV gekeken, naar ‘Het
echte leven in de dierentuin’. Lekker een bakje chips erbij, heerlijk!” Rob vult aan: “Dat was inderdaad een leuk moment, samen TV kijken. De intensiteit waarmee Bas het programma bekijkt is zo mooi om te zien. Als hij
gevaar ziet voor een dier, dan roept hij “ooooooh pas op”. Hij gaat er helemaal in op. Hij kan ook veel
dieren benoemen.” Naast DVD’s zie ik ook mooie spiraal tekeningen en dieren op de kamer van Bas.
De tekeningen heeft hij zelf gemaakt, vertelt Rob. Thuis tekende Bas heel veel. Hier heeft hij dat nog niet
opgepakt. Want tekenen hoort bij ‘thuis in Lochem’. Maar het komt vanzelf dat hij dat ‘thuis in Nieuw-Wehl’
gaat oppakken. “Weet je wat ook fijn is aan deze kamer?”, zegt Bas. “Ik kan ‘s nachts lekker geluiden maken. Dat doe ik als ik slaap. Daar kunnen anderen wakker van worden. Nu zit aan de ene kant van de kamer mijn eigen badkamer en aan de andere kant de gang naar de voordeur. Dus niemand heeft last van mijn geluiden. Mooi toch!”

Met nieuwsgierigheid kun je ver komen

Bas kijkt voorlopig de kat uit de boom, maar is ook nieuwsgierig. Als ik in de deuropening van zijn kamer
kom staan, vraagt hij: “Kom je doen?” En als hij soms even vergeet dat hij het nog best spannend vindt,
komt hij uit zijn stoel. Soms kijkt hij in de tas van de begeleider en vraagt: “Is dat?” Tot hij zich ineens
realiseert dat hij niet in zijn vertrouwde kamer is. Hij loopt dan snel terug. “Zijn nieuwsgierigheid leidt zo tot
grappige momenten”, zegt Rob. Vader Rudi vertelt dat zij merken dat Bas grenzen gaat opzoeken. Hij laat zich af en toe uit z’n stoel glijden en wil dan geholpen worden om weer op te staan. Als hij niet snel aandacht krijgt, staat hij op, loopt naar de gang en zegt: “Ik lig op de grond hoor”. Dat betekent ook dat hij zich langzaam steeds meer vertrouwd en veilig gaat voelen. “Zijn nieuwsgierigheid proberen we te gebruiken om Bas langzaam tot meer actie te bewegen en zijn leefwereld te vergroten”, vertelt Rob. “We ontdekten dat hij het Chromebook heel interessant vindt. Hij kijkt mee met mij en doet de laptop open en dicht, open en dicht. Of
we kijken samen naar filmpjes. We willen ook meer met foto’s, picto’s en gebaren gaan communiceren
met Bas. Dat lijkt hem meer rust te geven dan verbale communicatie. We triggeren steeds zijn
nieuwsgierigheid om nieuwe dingen te leren en zijn gevoel van veiligheid te vergroten.” Precies een taart voor mij! Bas heeft zijn eerste verjaardag al op de Waterlelie 2 gevierd. “Ik heb veel bezoek gehad. Natuurlijk waren
mijn vader, moeder en broer Rick er. Zij hadden een mooie taart voor mij gemaakt. Op de bovenkant zat een afbeelding van de ‘Big five’; leeuw, olifant, luipaard, neushoorn en buffel. Toen we de taart in stukken sneden, waren aan de binnenkant alle kleuren van de regenboog te zien. Precies een goede taart voor mij! Na de taart hebben we lekker broodjes gegeten. Die hadden ze ook meegenomen. Mijn tante en oma kwamen ook op bezoek. Ik vond het fijn dat mijn broer Rick er was. Hij is blij voor mij dat ik nu in Nieuw-Wehl in een fijn huis woon. Maar ik mis hem wel. Toen we nog in Lochem woonden, deden we samen leuke activiteiten. Bijvoorbeeld naar de film of naar de dierentuin. Als ik straks goed gewend ben bij Elver, gaan we dat weer vaker doen.”

Wij helpen met allerlei klusje in en om huis

Simon en Bas krijgen vanuit de woning dagbesteding. Ook na corona blijft dat zo. “We hebben nog geen
strak programma, omdat we nog aan het wennen zijn op onze nieuwe woonplek. We doen dingen op het
terrein, zoals met de fun-to-go-fiets naar de hertjes en naar de winkel om boodschappen te doen. En we
helpen bij huishoudelijke klusjes.” Simon heeft laatst geholpen met stofzuigen en met aardappels schillen. Simon vertelt: “Iris schilde de aardappels en ik mocht ze in de pan laten plonsen. Ik heb natuurlijk gezorgd dat er flinke plonsen kwamen en dat er lekker veel water spetterde. Ook houd ik de was in de gaten. Ik vind het geluid fijn dus ik ga voor de machine zitten en kan zo zien of de was al klaar is. Tijdens het koken helpen we ook mee. We roeren in de pan. Bas kijkt of het allemaal goed gaat er er niks aanbrandt. Ik gebruik vooral mijn neus om te ruiken of het lekker wordt. Eten doen we samen. Maar we zijn nog wel een beetje verlegen naar elkaar. Dus we hebben nog niet heel veel contact.” Iris vertelt dat ze wel merkt dat de jongens op elkaar beginnen te reageren. Ze beginnen elkaar een beetje aan te voelen. De vader van Bas vertelt dat Bas laatst tegen hem zei: “Ik denk dat Simon zijn ouders ook wel mist”.

Het is leuk dat iedereen aan ons denkt

In de woonkamer en op de kamers van Bas en Simon staan veel kaartjes. “Die zijn van allerlei mensen die
ons feliciteren met onze nieuwe woon- en werkplek. Het is leuk dat iedereen aan ons denkt. Nog niet iedereen heeft ons nieuwe huis al gezien. Dat komt omdat nog niet iedereen op bezoek mag komen. Dat
is wel jammer”. Simon vertelt: “Gelukkig mogen mijn broer en zus wel op bezoek komen. Die vinden het hier hartstikke leuk, want ze mogen hier gewoon rondrennen en spelen. En…...natuurlijk knuffelen met mij. Mijn zusje Sophie vindt het fijn dat ze zelf kan zien dat ik het hier goed naar mijn zin heb. Dan is ze blij voor mij. Mijn broertje Guus is stiekem best een beetje blij dat ik nu bij Elver woon. Zijn opgebouwde treinbanen blijven nu langer heel. Maar we missen elkaar ook”.

Dichtbij door PUUR

“Mijn ouders komen twee keer in de week op bezoek.Zij moeten best een eind rijden om bij mij te komen.Gelukkig kunnen zij elke dag in PUUR lezen hoe mijn dag is geweest. Dat vinden ze fijn. Mijn moeder moest laatst heel hard lachen toen ze las dat ik samen met mijn begeleider een dansje had gemaakt.” Loes, de moeder van Simon, vertelt dat zij erg blij is met de mogelijkheid om mee te lezen in het dossier van Simon. “Zo kan ik op afstand volgen hoe het gaat en kunnen wij als ouders snel schakelen met de begeleiders. Dat komt Simon alleen maar ten goede.We werkten voor de verhuizing nauw samen met de begeleiders en dat is nu nog steeds zo.” Ook de ouders van Bas vinden het fijn dat zij in Puur kunnen lezen hoe het met Bas gaat. Naast het meelezen is er ook contact via de WhatsApp. “Als in Puur te lezen is dat het voor Bas een moeilijke dag is geweest, is het toch heel fijn als je ‘s avonds van de begeleider nog even een appje krijgt waarin staat dat de dag goed is afgesloten en dat ze fijn hebben gewerkt met Bas,ondanks dat het voor Bas een moeilijke dag was.”

Vertrouwen in Elver als juiste plek

De ouders van Simon noemen Waterlelie 2 een maatpak voor Simon. Ook de ouders van Bas hebben
hier mooie woorden voor. Zij vertellen: “Wij hebben een lange zoektocht gehad om een goede plek voor
Bas te vinden. Vanaf het eerste contact met Elver voelt het goed. We ervaren een open en eerlijke
communicatie met veel begrip en empathie. We voelen ons begrepen en beloftes worden nagekomen.
Zeggen wat je doet en doen wat je zegt, geeft vertrouwen. Wonen op Waterlelie 2 is een kadootje voor Bas. Hij moet het alleen nog uitpakken zoals Miep het een tijdje geleden verwoordde. En de begeleiders
helpen hem daarbij. Zij knippen de strikken door en pulken het plakband los, zodat Bas kan genieten van
zijn kado!” De ouders van Bas en Simon zijn merkbaar tevreden. Dit helpt hen om hun zonen met een gerust hart bij Elver te laten wonen. De lijfspreuk ‘Elk verhaal telt’ wordt waargemaakt door iedereen die tot nu toe
betrokken is geweest bij Simon en Bas. De ouders hebben er vertrouwen in dat dit ook in de toekomst zo
blijft.