Ervaringsverhaal van Danielle

Danielle woont samen met haar ouders, Jan en Lucy, in Loil. Haar ouders wonen aan één kant van het huis en Danielle aan de andere kant in een eigen appartement. Door een tussendeur kunnen ze naar elkaars huizen. Dat is heel fijn. Ook omdat Danielle niet ‘verzorgd’ hoeft te worden. Het is vooral het begeleiden. Louise: “Dat is waarom ik ambulante ondersteuning naast mijn werk bij Elzenpas 5 zo leuk vindt. Bij Elzenpas 5 ben ik bezig met het verzorgen van bewoners. Voor mij zijn deze twee banen de ideale combinatie. Iedere donderdagmiddag ga ik naar Danielle. Als ik kom is moeder meestal wel even thuis om gezellig te kletsen. Als ze iets anders heeft is dat ook goed. We houden geen rekening met elkaar, ik kom immers voor Danielle.”

Lange weg

Moeder Lucy: “We hebben een lange weg afgelegd om te komen waar we nu zijn. We begonnen met logeren. Dat ging soms goed, soms ook niet. Danielle voelde zich daar een eenling en was vaak teruggetrokken. Tenzij de leiding aanwezig was met wie Danielle een klik had. Op een gegeven moment belde Danielle vanuit het logeerhuis: “Haal me maar op. Het is hier net een gevangenis.” Dat was voor ons het moment om te kijken naar iets anders. Vervolgens zijn we gaan kijken naar een huis voor zes bewoners. In de praktijk bleek dat ook niet geschikt voor Danielle en ons. Omdat ik bij Elver werkte wist ik van ambulante ondersteuning. Een hele goede keuze. Ook al was dat niet zomaar geregeld. In totaal zijn we 10 jaar bezig geweest; huis verbouwen, papieren op orde etc. We zijn blij dat we hebben doorgezet. Danielle heeft drie fantastische ambulante begeleiders!

Ambulante ondersteuning

Lucy: “Wij hebben de ambulante ondersteuning echt ingeschakeld voor Danielle. Niet voor ons. Wij kunnen wel even weg voor ontspanning. Danielle redt zich dan. Het gaat echt om de sociale contacten en activiteiten voor Danielle. Ze wil gewoon niet hele dagen met ons op pad en dat snap ik helemaal. Louise, Lidy en Sylmi zorgen samen dat Danielle onder de mensen komt.”

Danielle: “Maandagmiddag kom Lidy altijd. Dan stappen we op de tandem naar de sportschool. In de sportschool train ik de buikspieren en sta ik op de crosstrainer. Ik heb daar een vriendengroep. We komen ook bij elkaar op de verjaardagen of we gaan fietsen.” Dat is een mooi voorbeeld van één van de sociale contacten die Danielle al heeft opgedaan. “Als we klaar zijn met sporten dan halen we boodschappen en koken samen. Woensdag eind van de dag komt Sylmi. Samen koken we eten en ’s avonds nog een activiteit. Ik ben ook weleens met Sylmi mee geweest naar Sanadome. En ik heb meegeholpen in de pop-up Sjop in Doetinchem of we gaan naar het Amphion. Dat vind ik allemaal heel leuk.”

Louise: “Het is mooi dat er in de begeleiders een mooie leeftijd-mix is. Ik ben de oudste en onderneem hele andere activiteiten dan Sylmi, de jongste. Danielle en ik gaan donderdagmiddag meestal poetsen. Maar doen ook genoeg andere leuke dingen. Zoals fietsen en als het mooi weer is een ijsje eten. Danielle: “Ik ben tante van de kleindochter van Louise. En ik mocht Fien (kleindochter) ook vasthouden, zo lief!” Louise: “Het voelt echt als familie. Wij nemen Danielle alle drie ook mee naar ons eigen huis. De ene keer eet ze mee, andere keer drinken we een kopje koffie. Ze is helemaal opgenomen in ons gezin.”

“Ik heb je gemist als kiespijn!”

Als Louise, Lidy en Sylmi terug komen van bijvoorbeeld vakantie geeft ze op een leuke manier aan dat ze ons gemist heeft: “ik heb je gemist als kiespijn.” “Dat is heel leuk om te horen,” zegt Louise. De ochtend start Danielle altijd met haar ouders. Samen ontbijten en dan wachten op de taxi naar haar werk in Zevenaar. ’s Avonds zit ze het liefst in haar eigen appartement. “Alleen als er taart is kom ik. Dat vind ik zo lekker.” Moeder: “soms komt ze niet eens langs als ze naar bed gaat maar belt ze gewoon.”

Werkoverleg

De drie begeleiders stemmen onderling wel het een en ander af. Zoals het avondeten. Niet dat Danielle de hele week pasta eet. Louise: “Dat gaat altijd goed. We doen elkaar een appje en zijn op de hoogte van elkaars plannen.” Eens in het half jaar komt iedereen bij elkaar om te bespreken hoe het gaat en een keer per twee jaar een zorgbespreking met een orthopedagoog en Danielle.

Gelukkig

Op de vraag wie het liefst is, zegt Danielle heel verstandig: “ze zijn allemaal even lief!”

Dat Danielle goed in haar vel zit bevestigt ook moeder. “Van de week zat ze in zichzelf te praten en zei ze: “Ik ben zo gelukkig en zit goed in mijn vel.” Dat is zo mooi om te horen. Dat de begeleiders Danielle geven waar ze behoefte aan heeft: gezelligheid, sociale contacten en activiteiten ondernemen!”